ΑΝΕΚΔΟΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ

Αποσπάσματα από ανέκδοτες γραπτές μαρτυρίες ανθρώπων που πολέμησαν στα Οχυρά, τις οποίες συνέλεξε ο κ.Κοτρίδης Ηλίας, συγγραφέας του βιβλίου «Ρούπελ, Οι αναμνήσεις των Πρωταγωνιστών» και πολύ γενναιόδωρα μας παραχώρησε.

                                 

                                                          ΕΙΣΤΕ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ

                                                       Λοχίας πυροβολικού Παναγιώτης Κρουσόβαλης

                       (πολέμησε στην περιοχή Καλαπότι, το σημερινό Πανόραμα Δράμας)

…….Οι Γερμανοί παραδόθηκαν. Ο στρατιώτης Ρουμελιώτης έβγαλε το μαχαίρι και άρχισε να κινείται απειλητικά προς ένα Γερμανό υπαξιωματικό, ενώ ταυτόχρονα με βαριά μάγκικη φωνή του έλεγε: «γιατί ρε ήρθατε στην πατρίδα μας, αφού δεν σας καλέσαμε;». Αμέσως μετά μου εξήγησε ότι δεν ήθελε να του κάνει κακό, αλλά μόνο να τον τρομάξει. Ο  Γερμανός, πού θα 'πρεπε πραγματικά να φοβήθηκε, απέφυγε τον Ρουμελιώτη καί άρχισε να προχωρά βιαστικά προς εμένα. Καθώς με πλησίαζε τον είδα να ξεκουμπώνει την τσέπη του στήθους και να βγάζει το πορτοφόλι του. Αναρωτήθηκα, τί άραγε προσπαθεί να κάνει∙ τελικά έβγαλε και μου έδειξε μία φωτογραφία στην οποία απεικονίζονταν ο ίδιος, η γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Εκείνη τη στιγμή αντιλήφθηκα έναν μάγειρα από τα χωριά της Καβάλας ή της Ξάνθης, ο οποίος κάτι έλεγε στα Γερμανικά. Ήταν στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, είχε συλληφθεί τότε από τούς Γερμανούς καί είχε "φιλοξενηθεί" σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Γερμανία καί είχε μάθει κάτι λίγα Γερμανικά. Μέσω αυτού δήλωσα στο Γερμανό υπαξιωματικό να μην φοβάται, γιατί εμείς οι Έλληνες δεν σκοτώσαμε αιχμαλώτους. Αναθάρρησε καί αφού με χαιρέτησε στρατιωτικά επέστρεψε κοντά στους δικούς του…..Ποτέ δεν είχα τη γνώμη ότι έκανα κάτι σημαντικό για την Πατρίδα μου, ίσα-ίσα μάλιστα θα έλεγα ότι πρόσφερα σ' αυτήν το ελάχιστο από όσο της αξίζει πραγματικά.  Αν κάποιοι πρόσφεραν πραγματικά στην Ελλάδα είναι όλοι αυτοί πού σκοτώθηκαν στις μάχες καί οι άλλοι πού γύρισαν σακάτηδες

ΑΠΟΡΗΣΕ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΕ                      

    Δνέας (ΠΒ) Μπάρης Δημήτριος ( στο Οχυρό Κ.Νευροκόπίου) 

…….Ο Δετοράκης είχε έναν ανθυπίατρο που ήξερε Γερμανικά και τον έστειλε με έξι στρατιώτες να δεί τι θέλουν. Όταν πλησίασαν ο επικεφαλής Γερμανός έδωσε «Προσοχή», στους υπολοίπους και χαιρέτησαν στρατιωτικά. Οι δικοί μας ανταπέδωσαν. «Γιατί πολεμάτε», ρώτησαν, «Για τη  Πατρίδα μας, για τα σπίτια μας». «Έχουμε καταλάβει την Θεσσαλονίκη, δεν το ξέρετε;». Δεν τους πίστεψαν. Εκείνες τις στιγμές ήρθε και η διαταγή να σταματήσουμε τα πυρά. Μαζευτήκαμε και όλοι βάλαμε τα κλάματα. «Γιατί; Αφού νικάμε» .Οι Γερμανοί ζήτησαν να φύγουμε από το οχυρό. Η διαταγή από την Καβάλα έλεγε να πάρουμε μαζί μας ξηρά τροφή και μία κουβέρτα και να κατεβούμε κάτω. Ήμουν και αποθηκάριος και έτσι πήγαμε και πήραμε γαλέτες και κονσέρβες και φύγαμε. Σε λίγο καμιά σαρανταριά άλλοι δικοί μας ψάχνανε για τα κλειδιά. Τους τα έδωσα αλλά όταν πήγαν στην αποθήκη ήδη ήταν Γερμανός σκοπός εκεί και τους έδιωξε. Τους δώσαμε εμείς και όλοι μαζί κατεβήκαμε κάτω. Ένας ανώτερος Γερμανός αξιωματικός φώναζε να κατέβουν κάτω όλοι  γρήγορα. «Δεν υπάρχουν άλλοι, τετρακόσιοι είμαστε», του απαντήσαμε. «Με κοροϊδεύετε». «Όχι , αυτοί είμαστε όλοι». Απόρησε και θαύμασε. Κουνούσε το κεφάλι κι έλεγε «Μπράβο, μπράβο, αυτοί είναι πολεμιστές». Αναγνωρίζοντας την αξία μας ζήτησε από τους αξιωματικούς μας να μπούν σε παράταξη και να περάσουν όλοι οι Έλληνες στρατιώτες από μπροστά τους και να τους χαιρετήσουν για τελευταία φορά. Βάλαμε τα κλάματα. Το έ ζησα, έζησα αυτή την τιμή, αυτή την αναγνώριση…

.                                             ΕΓΙΝΑ  ΕΞΩ ΦΡΕΝΩΝ

                                                                                                               Λοχίας Ματόπουλος Θεοδόσιος                       (στο Οχυρό Πυραμιδοειδές)

….Ο διοικητής του οχυρού Περιθώρι(σ.σ. Λγός Δαράτος Σπυρίδων) τους έκανε ένα τέχνασμα. Αν τον έβλεπα και  τώρα ακόμη θα του έδινα συγχαρητήρια. Τους λίγους στρατιώτες τους έβαλε, ανά τρεις, σε σχήμα πυραμίδας και τους διέταξε πως δεν θα πυροβολήσουν αν δεν δούνε την φωτοβολίδα που θα έριχνε.…Αφού πέρασε και ο τελευταίος Γερμανός, είδαμε την φωτοβολίδα. Άρχισαν τα πυρά φραγμού. Τα πολυβόλα στα χέρια των παιδιών μας, κελαηδούσαν. Που να πάνε οι Γερμανοί ! Γέμισε ο τόπος, μέχρι τα συρματοπλέγματα, με νεκρούς και τραυματίες. Η Γερμανική μονάδα αποδεκατίστηκε. Λίγο αργότερα βλέπουμε μια λευκή σημαία. Ζήτησαν ανακωχή για να μαζέψουν τους νεκρούς και τραυματίες τους…… Σε όλη τη διάρκεια της νύχτας έριχνα βολές παρενοχλήσεως. Μάθαμε όμως ότι οι Γερμανοί είχαν ήδη καταλάβει την Θεσσαλονίκη, ενώ εμείς συνεχίζαμε. Στις δώδεκα το βράδυ ο ταχυδρόμος μας είπε: «Από αυτή την στιγμή θεωρούμαστε αιχμάλωτοι πολέμου». Τι να σας πω!!! Τα δόντια μας έβγαζαν φωτιά. Να παραδοθούμε εμείς; Είναι δυνατόν; Αφού νικάμε. Γίνεται συγκέντρωση μέσα στο οχυρό. Νωρίτερα, μέσω του ταχυδρόμου, μάθαμε ότι δόθηκε διαταγή να φύγουμε όλοι και να πάμε να καταλάβουμε την δεύτερη γραμμή άμυνας. Κάποιοι το έκαναν. Κάποιοι όχι. Ο υποδιοικητής του τομέα επανέλαβε την ρήση του διοικητή. «Εγώ δεν εγκαταλείπω τα παιδιά μου» και δεν έφυγε..

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑΝ Σ΄ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑΝ

Στρατιώτης Τσίπης Αθανάσιος

      (στο Οχυρό Αρπαλούκι)                                                 

…Είχαμε κάποια παιδιά, κάτι σαν ελεύθεροι σκοπευτές, οι οποίοι έβγαιναν έξω από μικρές κρυφές πόρτες και όπως τα αεροπλάνα πετούσαν χαμηλά προσπαθούσαν να τα χτυπήσουν με τα Μάλινχερ. Τρία αεροπλάνα δεν ξαναγύρισαν καθώς τα χτύπησαν οι δικοί μας και έπεσαν πάνω στο Μπέλες. Μας έλεγαν τα παιδιά αυτά ότι οι πιλότοι, ενώ μας έβλεπαν να σηκώνουμε τα όπλα και να τους σκοπεύουμε, γελούσαν . Δεν πίστευαν σ΄ αυτό που έβλεπαν ούτε ότι μπορούμε να τους κάνουμε ζημιά. Τράνταζε ο τόπος από τις τεράστιες βόμβες που έριχναν, αλλά τις θυρίδες δεν τις πέτυχαν……..